OASE 107 onderzoekt de rol van de tekening als analyse- en ontwerpinstrument in landschapsontwerp en stedenbouw.
Van cartografie en schets tot figure-ground en gelaagde tekenmethoden: het nummer laat zien hoe ontwerpers ruimte, tijd, ecologische processen en stedelijke transformaties in beeld brengen.
In landschapsontwerp en stedenbouw is tekenen meer dan het weergeven van een ontwerp. De tekening wordt gebruikt om gebieden te analyseren, ruimtelijke processen zichtbaar te maken, scenario's te onderzoeken en voorstellen te ontwikkelen en communiceren. OASE 107 onderzoekt hoe deze tekenpraktijk zich de afgelopen decennia heeft ontwikkeld.
De schaal kan variëren van straat tot regio, terwijl tijd een belangrijke rol speelt: steden en landschappen veranderen voortdurend en ontwerpen doorlopen vaak lange processen. Tegelijk vragen actuele thema's als ecologie, energietransitie en stedelijk metabolisme om nieuwe manieren om stromen, processen en ruimtelijke transformaties te verbeelden.
Aan de hand van historische en hedendaagse voorbeelden behandelt dit nummer onder meer cartografie, figure-ground tekeningen, abstractie, gelaagde ontwerpmethoden en counter-cartography. De bijdragen onderzoeken de tekening zowel als analytisch instrument als middel voor ontwerp en ruimtelijke verbeelding.
Met bijdragen van onder anderen Kees Christiaanse, Frits Palmboom, Marc Treib, Julie Marin, Bruno De Meulder, Holger Schurk, Chiara Cavalieri en Sandra Parvu.
