'Vancouverism' beschrijft de stedenbouwkundige filosofie waarmee Vancouver uitgroeide tot een internationaal voorbeeld van wonen in hoge dichtheid.
Voormalig stadsplanner Larry Beasley laat zien hoe compacte buurten, slanke woontorens, openbaar vervoer, publieke ruimte en samenwerking tussen overheid en ontwikkelaars de stad veranderden. Met meer dan 200 kleurenfoto’s en vier kaarten biedt het boek zowel een insiderverhaal als een kritische beschouwing van betaalbaarheid, groei en de toepasbaarheid van het Vancouvermodel.
Tot in de jaren tachtig was Vancouver een vrij doorsnee middelgrote Noord-Amerikaanse stad. In de decennia na Expo 86 veranderde het centrum echter ingrijpend door een ambitieuze combinatie van woningbouw, verdichting, openbaar vervoer, publieke ruimte en stedelijk ontwerp. Deze aanpak werd internationaal bekend als Vancouverism.
Larry Beasley, voormalig co-hoofdplanner van de stad Vancouver en een van de sleutelfiguren achter deze transformatie, beschrijft de principes, beleidsinstrumenten en bestuurlijke cultuur die het model mogelijk maakten. Vancouverism combineert wonen in hoge dichtheid met gemengde stadsbuurten, slanke woontorens, actieve plinten, goede verbindingen met het openbaar vervoer, beschermde zichtlijnen en veel aandacht voor parken en openbare ruimte. Een proloog van journalist Frances Bula plaatst deze ontwikkeling in de politieke en stedenbouwkundige geschiedenis van Vancouver tot aan de jaren tachtig.
Het boek is geïllustreerd met meer dan 200 kleurenfoto’s en vier kaarten, die niet alleen de architectuur en landschappen van de stad tonen, maar ook laten zien hoe de stedenbouwkundige principes in de praktijk functioneren. Beasley bespreekt onder meer buurten, mobiliteit, diversiteit, stedenbouw, ecologische verantwoordelijkheid en de samenwerking tussen publieke overheden en private ontwikkelaars. Tegelijkertijd gaat hij in op de problemen die het model niet wist op te lossen, in het bijzonder de sterk afgenomen betaalbaarheid van woningen. Ook onderzoekt hij welke lessen andere steden en voorsteden uit Vancouver kunnen trekken.
De waarde van 'Vancouverism' ligt niet alleen in het verhaal van een succesvolle stad, maar vooral in de manier waarop het boek stedenbouw laat zien als een actief publiek proces. De hoge dichtheid van Vancouver ontstond niet uitsluitend door opvallende architectuur. Zij was het resultaat van duidelijke regelgeving, politieke keuzes, ontwerpvoorwaarden en langdurige onderhandelingen waarbij private ontwikkeling werd gekoppeld aan publieke kwaliteit. Tegelijkertijd legt het model een wezenlijke tegenstrijdigheid bloot. Een leefbare, aantrekkelijke en dichtbebouwde stad is niet vanzelfsprekend ook een betaalbare of sociaal inclusieve stad. Juist deze spanning maakt het boek nog altijd relevant. Het biedt architecten, stedenbouwkundigen en beleidsmakers een gedetailleerde studie van de instrumenten waarmee stedelijke kwaliteit kan worden gestuurd, maar waarschuwt ook dat een stedelijk model nooit los kan worden gezien van grondprijzen, kapitaalstromen, lokaal bestuur en maatschappelijke verhoudingen.
