'The Possibility of an Absolute Architecture' geldt als een van de belangrijkste boeken over hedendaagse architectuurtheorie.

Pier Vittorio Aureli onderzoekt hoe architectuur niet alleen gebouwen vormgeeft, maar ook de politieke, culturele en ruimtelijke structuur van de stad beïnvloedt. Aan de hand van het werk van Palladio, Piranesi, Boullée en Ungers laat hij zien hoe architectonische vorm een actieve rol kan spelen binnen de stedelijke context.

'The Possibility of an Absolute Architecture' behoort inmiddels tot de standaardwerken binnen de architectuurtheorie. In plaats van architectuur te beschouwen als een op zichzelf staand object of als onderdeel van grootschalige stedenbouwkundige planning, onderzoekt Pier Vittorio Aureli de bijzondere positie van architectuur tussen gebouw en stad. Vanuit een combinatie van architectuurgeschiedenis, politieke theorie en stedenbouw analyseert hij hoe zorgvuldig ontworpen architectonische vormen kunnen reageren op de steeds homogener wordende hedendaagse stad.

Een centraal begrip in het boek is het idee van de architectonische "archipel": een verzameling autonome gebouwen en publieke ruimtes die samen een alternatief bieden voor de onbegrensde groei van de moderne metropool. Daarmee levert Aureli niet alleen een theoretische analyse, maar ook een inspirerende visie op de maatschappelijke betekenis van architectuur. Voor architecten, stedenbouwkundigen, studenten en onderzoekers vormt dit boek een essentieel referentiepunt binnen het denken over architectuur, politiek en de stad. Samen met The Project of Autonomy, The City as a Project en Architecture and Abstraction laat het de ontwikkeling zien van Aureli's invloedrijke visie op architectuur en stedelijkheid.