Project Japan is een van de meest ambitieuze orale geschiedenissen van de naoorlogse architectuur.

Tussen 2005 en 2011 interviewden Rem Koolhaas en Hans Ulrich Obrist de laatste nog levende vertegenwoordigers van de Japanse Metabolisten - de radicale naoorlogse generatie die steden zag als levende, veranderende systemen.

Het boek reconstrueert een moment waarop architectuur nog geen beeldproductie was, maar een nationaal project: van Tokyo Bay megastructures tot Expo ’70 in Osaka. Via interviews en archiefmateriaal ontvouwt zich een geschiedenis van utopisch denken als politieke kracht.

Metabolisme als naoorlogse verbeeldingsmachine

De Metabolistische beweging ontstond in Japan in de jaren zestig als een radicale poging om de stad opnieuw uit te vinden na vernietiging. In Project Japan reconstrueren Koolhaas en Obrist dit moment niet als stijlgeschiedenis, maar als politieke verbeelding: architectuur als infrastructuur voor een snel veranderende samenleving.

Wat Metabolisme onderscheidt van Westers modernisme is de biologische metafoor. Gebouwen zijn geen statische objecten, maar vervangbare cellen binnen een groter stedelijk organisme. Dit denken leidde tot visies op drijvende steden, uitbreidbare torens en megastructuren die vandaag opnieuw relevant zijn in discussies over klimaatadaptatie en stedelijke densiteit.

Ditt boek toont architectuur als collectieve productie, gevormd door overheid, media en economische ambitie. Daarmee verschuift het perspectief: Japan is geen periferie van moderniteit, maar een laboratorium voor post-Westers architectonisch denken.