'MONU 39. Singles Urbanism' onderzoekt hoe alleen wonen de hedendaagse stad verandert. Terwijl woningen en woonomgevingen vaak op stellen en gezinnen zijn afgestemd, vragen eenpersoonshuishoudens om andere ruimtelijke oplossingen. Wat betekent dat voor privacy, ontmoeting, gedeelde voorzieningen en het dagelijks gebruik van de stad?

Dit nummer brengt essays, interviews, fotografie en ontwerpvoorstellen samen rond de relatie tussen alleen wonen en stedelijk leven. Het biedt architecten, stedenbouwkundigen en andere stadmakers aanknopingspunten om verder te kijken dan de compacte woning en ook de buurt als onderdeel van het wonen te beschouwen.

Hoe ziet een stad eruit wanneer alleen wonen een volwaardig uitgangspunt voor ontwerp wordt? 'Singles Urbanism' stelt de vanzelfsprekende positie van het stel en het gezin in de woningbouw ter discussie. De aandacht verschuift naar uiteenlopende behoeften aan zelfstandigheid, verbondenheid en ruimte voor jezelf.

Droog verkent met de fictieve buurt S1ngletown de mogelijkheden van een omgeving voor alleenwonenden. Michael Wolfs fotoserie The Transparent City kijkt achter de glazen gevels van Chicago en maakt de grens tussen privéleven en stedelijke openbaarheid zichtbaar. Interviews met Richard Ronald en Sabri Bendimérad verbinden veranderende huishoudens aan vragen over woningbouw en het dagelijks leven.

Andere bijdragen behandelen Japanse eenkamerappartementen, de geschiedenis van alleenstaanden in Europese steden en het gebruik van publieke ruimte. Daarmee verbreedt het nummer de ontwerpvraag: welke rol kunnen gedeelde ruimten, buurtvoorzieningen en ontmoetingsplekken spelen wanneer mensen zelfstandig wonen?

Waar 'MONU 38. Inclusive Urbanism' onderzoekt wie toegang heeft tot de stad en wie daarin onvoldoende wordt meegenomen, richt de editie 'Singles Urbanism''  zich op mensen die alleen wonen. Samen stellen de nummers de vraag hoe woningen, voorzieningen en publieke ruimten beter kunnen aansluiten op uiteenlopende behoeften en vormen van samenleven.