'MONU 24. Domestic Urbanism' onderzoekt de veranderende relatie tussen de woning en de stad.
In essays, interviews en visuele bijdragen laat dit Engelstalige nummer zien hoe het dagelijks leven binnenshuis de stad beïnvloedt en hoe digitale platforms, consumptie en nieuwe woonvormen de grens tussen privé en openbaar vervagen.
'MONU 24. Domestic Urbanism' benadert de woning niet als een afgesloten privéwereld, maar als een omgeving waarin bredere politieke, economische en maatschappelijke processen zichtbaar worden. Het nummer onderzoekt hoe huiselijke routines, objecten en technologieën invloed hebben op het functioneren van steden – en hoe de stad op haar beurt steeds verder doordringt in het interieur.
In het interview “The Home as Political Arena” stelt Andrés Jaque dat veel processen die onze samenleving vormgeven zich juist binnen de woning afspelen. Alledaagse objecten zoals de gedekte tafel, de kerstboom en de afstandsbediening zijn daarbij geen neutrale details, maar middelen waarmee sociale verhoudingen en vormen van macht worden georganiseerd.
Justinien Tribillon onderzoekt in “The Fridge, the City and the Critique of Everyday Life” hoe de koelkast onze consumptiepatronen en onze relatie met de stad ingrijpend heeft veranderd. Lucía Jalón Oyarzun schrijft over ruimtes op de grens tussen privé en openbaar, terwijl het collectief åyr Airbnb-appartementen toont die tijdens de Architectuurbiënnale van Venetië in 2014 als tentoonstellingsruimte werden gebruikt. Andere bijdragen zijn afkomstig van onder meer CENTRALA, Luca Lazzarini, Fabrizia Berlingieri en Cookies.
De scheiding tussen woning en stad is steeds moeilijker vol te houden. Het huis is tegelijkertijd woonruimte, werkplek, investering, digitale omgeving en soms zelfs een commercieel platform. Via diensten als Airbnb worden privé-interieurs onderdeel van internationale netwerken, terwijl digitaal verkeer het openbare leven tot diep in de woning brengt. Hoewel 'Domestic Urbanism' in 2016 verscheen, loopt het nummer vooruit op discussies die later alleen maar urgenter zijn geworden: thuiswerken, platformgedreven woningmarkten en de veranderende betekenis van privacy. De woning verschijnt hier niet als een klein architectonisch object, maar als een essentiële schaal om de hedendaagse stad te begrijpen.
