In 'Kleine filosofie van het ommetje' onderzoekt filosoof Pieter Hoexum de buurtwandeling als ruimtelijke, sociale en menselijke praktijk. Op het snijvlak van filosofie, stedenbouw en publieke ruimte laat het boek zien hoe wandelen onze ervaring van de gebouwde omgeving vormt.

Hoexum beschouwt de buurt niet als louter infrastructuur, maar als een geleefd landschap dat ontstaat door beweging, observatie en herhaling. Een prikkelend boek voor architecten, stedenbouwkundigen en lezers met interesse in de relatie tussen wandelen en ruimtelijke beleving.

Wat maakt een goed ommetje? In 'Kleine filosofie van het ommetje' onderzoekt filosoof Pieter Hoexum de culturele en ruimtelijke betekenis van de alledaagse wandeling dicht bij huis. Tegen de achtergrond van de coronajaren laat het boek zien dat wandelen meer is dan ontspanning of beweging alleen: het is ook een manier om de stad te lezen, te ervaren en mede vorm te geven.

Hoexum beweegt zich langs woonstraten, parken, industrieterreinen en naoorlogse buurten, en reflecteert op de manier waarop alledaagse stedelijke omgevingen ons denken, kijken en samenleven beïnvloeden. Het ommetje wordt daarmee een subtiele vorm van ruimtelijke praktijk — een manier om ritmes, overgangen en atmosferen binnen de stad waar te nemen.

Voor lezers geïnteresseerd in stedenbouw, publieke ruimte, architectuur en landschap biedt het boek een toegankelijke maar gelaagde beschouwing over de relatie tussen beweging en de gebouwde omgeving. Kleine filosofie van het ommetje verbindt filosofische observatie met alledaagse stedelijke ervaring en maakt zichtbaar hoe wandelen onze relatie tot plek en buurt verdiept.