'Housing, Micropolitics, and Pedagogies' onderzoekt collectief en non-profit wonen als architectonische en politieke praktijk, van Europese precedenten en nieuwe woningmodellen voor Oslo tot alternatieve vormen van architectuuronderwijs.

'Housing, Micropolitics, and Pedagogies. Designing and Practicing Collectivity' onderzoekt wonen als zowel een architectonische als politieke praktijk. Vanuit de commercialisering van wonen en de aanhoudende wooncrisis beschouwt het boek toegang tot adequate huisvesting als een fundamenteel recht en stelt het de vraag hoe architectuur kan bijdragen aan meer collectieve en rechtvaardige alternatieven.

Historische en hedendaagse voorbeelden van sociaal georiënteerde en collectieve woningbouw in Noorwegen en andere delen van Europa vormen het vertrekpunt voor het onderzoeken van alternatieve woonmodellen. Deze precedenten worden ingezet bij voorstellen voor non-profit woningbouw in het Oslo van de eenentwintigste eeuw, gericht op gemarginaliseerde groepen en steeds diversere huishoudens en gezinsvormen.

In plaats van deze vraagstukken voornamelijk vanuit architectonische vorm te benaderen, richt het boek zich op de processen waarbinnen woningbouw wordt ontworpen en gerealiseerd. Gemeenschap, samenwerking en gelijkwaardigheid staan centraal in een architectuuropvatting waarin collectieve praktijken en sociale relaties even belangrijk zijn als de gebouwen zelf.

Een laatste deel trekt deze ideeën door naar het architectuuronderwijs en onderzoekt hoe radicale en emancipatoire pedagogiek kritisch denken en handelen kan stimuleren. Onder redactie van Paul-Antoine Lucas en Bui Quy Son verbindt Housing, Micropolitics, and Pedagogies zo woningontwerp, sociale rechtvaardigheid en architectuuronderwijs in een bredere discussie over hoe collectiviteit zowel kan worden ontworpen als in praktijk gebracht.