Carolyn Steel onderzoekt hoe voedsel onze steden, landschappen en samenleving vormt.

Met het concept 'Sitopia' laat ze zien hoe een andere waardering van voedsel kan bijdragen aan een duurzamere en leefbaardere wereld.

'Wat gaan we eten? Sitopia. hoe goed eten de wereld kan redden' onderzoekt hoe voedsel niet alleen ons dagelijks leven, maar ook onze steden, landschappen, economie en samenleving vormgeeft. Carolyn Steel bouwt hiermee voort op De hongerige stad, waarin ze liet zien hoe de noodzaak om steden te voeden hun ontwikkeling door de eeuwen heen heeft bepaald.

Centraal staat het begrip Sitopia, afgeleid van de Griekse woorden voor voedsel (sitos) en plaats (topos). Steel gebruikt het om onze wereld te beschrijven als een plaats die fundamenteel door voedsel wordt gevormd. De vraag is volgens haar daarom niet óf voedsel onze leefomgeving bepaalt, maar welke waarde we eraan toekennen en wat voor wereld daaruit voortkomt.

Goedkoop, industrieel geproduceerd voedsel heeft onze relatie met eten en voedselproductie ingrijpend veranderd. De werkelijke kosten daarvan worden zichtbaar in onder meer klimaatverandering, verlies van biodiversiteit, uitgeputte landschappen en sociale ongelijkheid. Steel onderzoekt hoe een andere waardering van voedsel kan leiden tot andere manieren van produceren, distribueren, wonen en samenleven.

Daarvoor verbindt ze inzichten uit architectuur en stedenbouw met filosofie, geschiedenis, landbouw, economie, politiek en wetenschap. Van de organisatie van onze huizen en steden tot de relatie tussen stad en platteland: voedsel wordt zo een instrument om opnieuw na te denken over de inrichting van onze leefomgeving.

Met Sitopia verschuift Steel daarmee van de analyse uit 'De hongerige stad' naar een toekomstgerichte vraag: hoe kunnen we voedsel gebruiken om betere steden, landschappen en samenlevingen te creëren?

Lees ook 'De hongerige stad', Carolyn Steels eerdere studie naar de manier waarop voedsel de ontwikkeling van steden en landschappen heeft gevormd.