Het boek 'Visualizing Assemblages' van Patricio Dávila onderzoekt hoe visualisatie kan functioneren als kritische ontwerppraktijk.

Aan de hand van drie projecten over migratie, huisvesting en klimaat laat het zien hoe beelden en kaarten kennis, relaties en maatschappelijke betrokkenheid vormgeven.

Visualisaties maken informatie inzichtelijk, maar hebben ook invloed op hoe we maatschappelijke vraagstukken begrijpen en benaderen. In 'Visualizing Assemblages' onderzoekt Patricio Dávila de ethische verantwoordelijkheid die daarmee samenhangt.

Dávila verbindt Bruno Latours actor-netwerktheorie met de assemblagetheorie van Gilles Deleuze en Félix Guattari. Daarmee bekijkt hij visualisaties als samenstellingen van mensen, technologieën, beelden en handelingen, waarvan de werking verder reikt dan het zichtbare resultaat.

Drie praktijkvoorbeelden maken deze benadering concreet: Liquid Traces van Forensic Architecture, over een vluchtelingenboot op de Middellandse Zee; het Anti-Eviction Mapping Project, dat zich inzet voor woonrechtvaardigheid; en In The Air, Tonight, dat huisvesting en klimaat met elkaar verbindt.

Centraal staat een ontwerppraktijk die haar eigen totstandkoming zichtbaar maakt en zorgvuldig omgaat met de relaties die zij aangaat. Daarmee biedt het boek aanknopingspunten voor ontwerpers, onderzoekers en studenten die werken met visualisatie en maatschappelijke vraagstukken.