Het boek 'Crossbenching' van architect en theoreticus Markus Miessen onderzoekt hoe conflict, onafhankelijkheid en kritische participatie kunnen bijdragen aan een andere architectuurpraktijk.

Vanuit zijn eigen Studio Miessen pleit hij voor een benadering waarin samenwerking niet draait om consensus, maar om onderhandeling, tegenspraak en gedeelde verantwoordelijkheid.

Wat betekent participatie wanneer belangen botsen en consensus niet vanzelfsprekend is? In 'Crossbenching. Toward Participation as Critical Spatial Practice' onderzoekt Markus Miessen de politieke en ethische dimensies van de architectuurpraktijk. Voortbouwend op zijn eerdere publicatie The Nightmare of Participation stelt hij dat architectuur niet ontstaat vanuit één auteur of een gedeelde visie, maar door voortdurende onderhandelingen tussen uiteenlopende betrokkenen.

Centraal staat het begrip ‘crossbenching’, ontleend aan de onafhankelijke leden van het Britse House of Lords. Miessen gebruikt deze positie als model voor een architect die zich niet uitsluitend laat leiden door bestaande belangen, hiërarchieën of conventies, maar als kritische en onafhankelijke deelnemer aan het ontwerpproces opereert.

Aan de hand van zijn eigen praktijk, Studio Miessen, verkent hij alternatieve vormen van samenwerking waarin ook buitenstaanders een actieve rol spelen. Architectuur verschijnt daarbij als een collectief en conflictueus proces, gevormd door zowel menselijke actoren als materialen en technische omstandigheden.

Met een voorwoord van Armen Avanessian, een inleiding van Hannes Grassegger en Markus Miessen, en een nawoord van Patricia Reed.

In 'Agonistic Assemblies: On the Spatial Politics of Horizontality'(2024) bouwt Markus Miessen voort op zijn onderzoek naar participatie en ruimtelijke politiek, met bijzondere aandacht voor collectieve organisatie, democratische besluitvorming en de rol van architectuur in maatschappelijke verandering.