Monografie over Enrico Hartsuyker en Luzia Hartsuyker-Curjel, die in het naoorlogse Nederland experimenteerden met nieuwe vormen van wonen en stedenbouw.
Van Biopolis en de Rotterdamse Zonnetrap tot patiowoningen, rondloopwoningen en 'vrouwvriendelijke' woningplattegronden.
Enrico Hartsuyker en Luzia Hartsuyker-Curjel. Modellen voor nieuwe woonvormen documenteert het werk van een architectenpaar dat een eigen positie innam binnen de Nederlandse naoorlogse architectuur en stedenbouw. De monografie omvat een biografie, een analyse van hun werk, een projectcatalogus en een bibliografie.
Enrico Hartsuyker en Luzia Hartsuyker-Curjel studeerden, net als Aldo van Eyck, aan de ETH Zürich. In Nederland zochten zij naar alternatieven voor de gangbare woningbouw en functionalistische stedenbouw. Hun modellen Biopolis en Hydrobiopolis trokken in de jaren zestig internationaal aandacht. In plaats van functies van elkaar te scheiden, streefden zij naar integratie van wonen, voorzieningen en andere stedelijke functies. Een belangrijk gerealiseerd voorbeeld is de Zonnetrap in Rotterdam, een wooncomplex voor ouderen waarin wonen en buurtvoorzieningen werden gecombineerd.
Ook op de schaal van de woning experimenteerden de Hartsuykers met alternatieve plattegronden en ruimtelijke oplossingen, waaronder patio- en rondloopwoningen, centrale keuken- en sanitaire kernen, niveauverschillen en vides. Luzia Hartsuyker-Curjel ontwikkelde daarnaast in de jaren tachtig haar ideeën over 'vrouwvriendelijke woningen', waarin de traditionele hiërarchie van de woning plaatsmaakte voor meer gelijkwaardige ruimten.
Met 344 pagina's biedt deze BONAS-monografie een uitgebreid overzicht van hun ideeën, projecten en bijdrage aan de ontwikkeling van nieuwe woonvormen in Nederland.
