Antifascist Architecture onderzoekt architectuur als een politieke praktijk verbonden met verzet, solidariteit en collectieve emancipatie. Aan de hand van essays, historische casussen en theoretische reflecties belicht de publicatie architecten, gebouwen en ruimtelijke praktijken die zich actief positioneren tegenover autoritaire en uitsluitende systemen.
In plaats van de esthetiek van fascistische architectuur centraal te stellen, richt het boek zich op alternatieve vormen van ruimtelijke praktijk, activisme en sociale infrastructuur. De bijdragen verbinden architectuur met bredere discussies over publieke ruimte, arbeid, anti-kolonialisme en radicale stedelijke cultuur.
Antifascist Architecture positioneert architectuur als instrument voor maatschappelijke betrokkenheid en collectieve actie, en biedt een actuele reflectie op politieke architectuur en kritisch ruimtelijk denken. Relevant voor architecten, theoretici, studenten en lezers geïnteresseerd in spatial activism en architecture theory.
Het boek 'Antifascist Architecture' onderzoekt hoe architectuur kan functioneren als politieke en collectieve praktijk, gevormd door verzet, solidariteit en maatschappelijke strijd. Met historische voorbeelden, theoretische reflecties en ruimtelijk activisme brengt de publicatie alternatieve architectuurtradities in beeld die zich verzetten tegen autoritaire en uitsluitende systemen.
In plaats van de esthetiek van fascistische architectuur centraal te stellen, richt het boek zich op emancipatoire vormen van ruimtelijke praktijk.
Sinds de postmoderne periode bestaat binnen architectuurdiscours een voortdurende fascinatie voor fascistische architectuur en haar esthetiek. Antifascist Architecture verschuift de aandacht naar een andere geschiedenis: architecten, gebouwen en ruimtelijke praktijken die zich actief verbonden met antifascistische bewegingen en vormen van collectief verzet.
De publicatie, samengesteld door Andrew Santa Lucia en Daniel Jonas Roche, brengt essays, historische casussen en theoretische beschouwingen samen die antifascistische architectuur benaderen als zowel politieke positie als ruimtelijke praktijk. Niet een herkenbare stijl staat centraal, maar de vraag hoe architectuur kan bijdragen aan solidariteit, emancipatie en alternatieve vormen van samenleven.
De besproken projecten verbinden architectuur met bredere discussies over anti-kolonialisme, arbeid, publieke ruimte en radicale stedelijke cultuur. Activistische ontwerppraktijken, tijdelijke interventies en sociale infrastructuren verschijnen daarbij als belangrijke instrumenten binnen een geëngageerde architectuurcultuur.
Een actuele en kritische uitgave voor architecten, theoretici, studenten en lezers met interesse in politieke architectuur, ruimtelijk activisme en hedendaagse architectuurtheorie.
